| • چکیده : |
,"سالها پیش در شهر شیراز پسربچة تنبل و بیادبی به نام «بابك» زندگی میكرد. او به اصرار مادرش پنج سال به مكتبخانه رفت، اما چون بسیار بیاستعداد بود و به درس خواندن علاقهای نداشت چیز زیادی یاد نگرفت و تنها كاری كه كرد اذیت كردن معلم و دوستانش بود. پدرش به خاطر داشتن پسر بیادب و تنبلی، كه همهجا آبرویش را میبرد، روزی از ناراحتی دق كرد و مرد. سپس دایی بابك او را به بوشهر برد تا به كار و تجارت مشغول شود. اما مدتی بعد وقتی دایی بابك از كارهای او خسته شد، او را با كاروانی به عراق فرستاد تا در مدرسة علوم دینی شركت كند. اما بابك كه نمیخواست انسان خوبی باشد از عراق فرار كرد و پس از دزدیدن لباس یك روحانی، به لباس روحانیت درآمد، چون میدانست كه مردم روحانیون را دوست دارند و به آنها احترام میگذارند. او با كمك و حمایت روسها و دشمنان خارجی، خود را دوست و فرستادة امام زمان (عج) معرفی كرد و به فریب مردم پرداخت. بعدها نیز خود را امام زمان و سپس پیامبر جدیدی خواند. به دستور امیركبیر این نادان دروغگو به سزای اعمالش رسید. با مجازات بابك بار دیگر تاریخ، رسوا شدن دروغگوی دیگری را ثبت كرد تا درس عبرتی برای افراد دروغگو و فریبكار باشد." |