| • چکیده : |
,"وظیفهی اصلی هنر، نفوذ به باطن اشیا است. عالم وجود به دلیل آن كه از پروردگار جمیل نشات گرفته است، بهرههایی از زیبایی حقیقی را در خود نهفته دارد. آنچه هنرمند انجام میدهد، صرفا به نمایش گذاردن و مكشوف كردن این زیبایی به منظور متجلی كردن آن است. از دیدگاه عرفان نیز، فعالیت هنری تلاشی ضروری برای برقراری ارتباط انسان با خدا و شناخت جمال و جلال او است. عرفان، جهان هستی را بهترین آشیانه و بزرگترین رصدگاه برای شناخت و دستیابی به عوالم روحانی میداند و در این راستا برای هنر نیز به عنوان وسیلهی متعالی برای شناخت و آگاهی انسان ارزش زیادی قائل است؛ زیرا كه همین شناخت و خودآگاهی است كه در نهایت به خداشناسی منجر میشود. نگارنده در كتاب حاضر به مفهوم عرفان در مشرقزمین به خصوص در ایران پرداخته است و كاربرد تجلی عرفان در هنر را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده است. وی ابتدا با نگاهی اجمالی به تاریخ عرفان به مباحثی از قبیل پیدایش عرفان، مراحل سیر و سلوك یك عارف از آغاز تا انجام، اصطلاحات و نمادهای خاص عرفا، منازل، مقامات و سایر زیرشاخههای آن پرداخته است. سپس با اشاره به برخی از رشتههای هنر از جمله شعر، خطاطی، و معماری كه اصولا پیوندی خاص با عرفان دارد، به این نتیجه رسیده است كه مابین هنر و عرفان رابطهای بسیار ظریف و عمیق برقرار است و آنچه هنرمند انجام میدهد به نوعی ارتباط انسان با جمال و جلال الهی است و هنر نیز وسیلهای والا و متعالی برای رسیدن به این شناخت محسوب میگردد." |