| • چکیده : |
,"در كتاب حاضر نگارنده به این نكته اشاره میكند كه چقدر و چگونه ممكن است گذشته را بشناسیم؟ در آغاز كتاب آمده است: "تاریخ در درجهی اول و مهمتر از همه روایتی ادبی دربارهی گذشته است. تصنیف ادبی دادهها در قالب روایتی كه مورخ در آن برای گذشته معنایی خلق میكند. پیامد ضمنی این امر آن است كه در خلق روایتهای تاریخی خود نباید خصلت تاریخ به منزلهی ادبیات را پنهان كنیم، اما این امر پیامد بسیار مهمی هم دارد. آنگونه كه جنكینز (نویسنده) استدلال میكند، ما باید فرضیات معرفتشناختی و فلسفی مورخان را دربارهی راه صحیح پرداختن به تاریخ، به رسمیت بشناسیم. از نظر جنكینز، همهی این نكات به این معنا است كه نه سر در اسناد و اوراق فرو بردن، نه كاربرد روشهای شبه علمی، نه تمایل به عقلانی و عینی بودن، نه دقیق بودن در استنباطهای خود، نه حفظ فاصلهی خود با گذشته، نه همنفسی با آن، هیچكدام به هیچوجه نمیتواند ماهیت اساسی مطالعهی تاریخی را تغییر دهد. همهی اینها لزوما به گذشته، به منزلهی بازنمایی نوشتاری چیزی كه نمیتوان آن را احیا كرد، لطمه نمیزنند، اما تاریخ را به منزلهی شكلی از دانش نمیتوان با بنا كردن قاطعانهاش بر شالودههای تجربی و تحلیلی خاص خود از این مخمصه نجات داد. یعنی هیچ داستان پنهان یا حقیقیای وجود ندارد كه پیدا شود. تاریخ هیچ مركزی ندارد چون هیچ گذشتهی قابل شناختی به معنای تاریخ وجود ندارد. فقط چیزی وجود دارد كه شاید بتوان آن را گذشته ـ به منزلهی تاریخ ـ نامید. این همان چیزی است كه منتقد فرانسوی، رولان بارت، جلوهی واقعیت مینامد. ما تنها گذشته را از رهگذر شكلی كه به واقعیت آن میبخشیم بازنمایی كنیم"." |