| • چکیده : |
,"بازدارندگی، یك استراتژی اجبار ـ محور است. این استراتژی دربردارندهی استفادهی هدفمند از تهدید به زور برای اعمال نفوذ بر انتخابهای استراتژیك طرف مقابل است. با این پیشفرض كه رقیب ظرفیت انجام انتخابهای حیاتی را در سراسر روند منازعه حفظ خواهد كرد. این مفهوم با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم، به موازات تحكیم و تداوم نظام دوقطبی، جایگاه خود را در تفكر استراتژیك غرب تثبیت كرد، به طوری كه بیش از چهار دهه بر اندیشهی استراتژیك غرب مسلط گردید. بازدارندگی در دوران جنگ سرد یكی از مفاهیمی بود كه بیشتر دانشمندان برای بررسی روابط دو قطب نظام بیناللمل از آن سود میجستند، اما با پایان جنگ سرد و تحول در وضعیت استراتژیك جهان، پژوهشگران روابط بینالملل، لزوم بازنگری در آن را احساس كردند. نگارنده در كتاب حاضر این مفهوم را در جهان پس از جنگ سرد و به ویژه پس از حادثهی یازده سپتامبر بررسی میكند، و با بهرهگیری از رویكردهای واقعگرایی و سازهانگاری و دو رشتهی جرمشناسی و مطالعات استراتژیك، به تبیین این مفهوم در شرایط جدید میپردازد. مطالبی در زمینهی ظهور و سقوط بازدارندگی، بازدارندگی استراتژیك، بازدارندگی در عمل، هنجارها و ارتكاب جرم، آیندهی بازدارندگی و... در كتاب گنجانده شده است." |