| • چکیده : |
,"او به این نكته واقف بود كه آدمها نباید در اتاقهایشان آینه آویزان كنند. در آن بعد از ظهر تابستانی او در اتاق تنها بود، نمیتوانست به آیینهی قدی اتاق نگاه نكند. از درون آینه میتوانست انتهای باغ را ببیند؛ میتوانست ایزابلاتیسون ـ صاحبخانه ـ را ببیند كه در لباس تابستانی نازك خویش با سبدی در دست در باغ میگردد و گل میچیند. ایزابلا پیردختر و ثروتمند بود و این خانه و تمام وسایل عجیب و غریب درون آن را طی سالیان خریده بود. اگر او شهامت داشت و كشوهای ایزابلا را باز میكرد. میتوانست ردپای پریشانیها، قرارهای ملاقات و نامههای عاشقانه را در آن بیابد. ولی با این وجود، تمام وعدهها به جایی نرسیده بود و او هرگز ازدواج نكرده بود. ناگهان تصویر ایزابلا تغییر كرد؛ برای لحظهای ناآشنا و نامعقول انباشته از واقعیت و مفهومی نو بود؛ ایزابلا بود. آنچنان آرام آمد كه تصویر درونی آینه تكان نخورد. او آنجا ایستاده بود. پیر و خمیده، پرچین و چروك، با بینی كشیده و گردن چروكیده. ایزابلا آنجا بود. آدمها نباید در اتاقهایشان آیینه بیاویزند. مجموعهی حاضر از تعدادی داستان كوتاه تشكیل شده كه "بانو در آینه: یك تصویر" یكی از آنهاست. از دیگر داستانها میتوان لكهی روی دیوار؛ رمان نانوشته؛ خانهی اشباح؛ آبی و سبز؛ مهمانی آشكار؛ و ارثیه را نام برد." |