| • چکیده : |
,"در روزگاران گذشته خداوند پس از سالها به «محمود» و «صفیه» كودكی عطا كرد. روزی صفیه برای خرید به بازار رفت و در راه امیر را دید كه با جلال و شكوه از میان مردم میگذرد و مردم راه را برای او باز میكنند. او از خداوند خواست كه فرزندش را به جلال و شكوه امیر برساند. در همان حال ناگهان كودك كه در حال خوردن شیر مادر بود، گفت: نه مادر! صفیه شگفتزده شد. اندكی بعد او با دیدن كنیزی كه مردم به وی سنگ پرتاب و او را دزد و زناكار خطاب میكردند، از خداوند خواست كه فرزندش را همچون این كنیز قرار ندهد. اما بار دیگر فرزند رو به آسمان نمود و از خداوند خواست تا او را مانند این زن قرار دهد. پس از آن كودك ادامه داد: مادر! آن مرد كه با جلال و شكوه میآمد مردی ستمگر و اهل دوزخ است، اما آن كنیز، که مولایش او را به علت زیادی بخشش بر بینوایان به سرقت متهم كرده است و به علت زیبایی چهرة زن و رفتار سرورش او را زناكار مینامند، خدا را برای خود كافی میداند و داوری را به خدا میسپارد. مخاطبان در این كتاب میآموزند كه هرگز نباید به ظاهر توجه كرد؛ چه بسا انسانهای با سیرت ناپسند خود را زیبا جلوه دهند و یا انسانهایی در چهرة ناپسند، باطن نیكو داشته باشند." |