| • چکیده : |
,"برنامه‌ریزی اجتماعی، فرآیند هدایت، جهت‌گیری و ایجاد نظم و هماهنگی در برنامه‌هایی است كه جنبة رشد و تعالی انسانی دارد و موجبات بهزیستی انسان را فراهم می‌آورد. شاید بتوان فعالیت‌های تحت پوشش برنامه‌ریزی اجتماعی را در سه زمینة گسترده برنامه‌ریزی خدمات اجتماعی، در نظر گرفتن اولویت‌های اجتماعی در برنامه‌ریزی توسعه و تضمین مشاركت مردم در برنامه‌ریزی طبقه‌بندی كرد. از لحاظ سابقة برنامه‌ریزی در ایران، بخش‌هایی نظیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، آموزش و پرورش، بهداشت، تامین اجتماعی، مسكن، تفریحات، اوقات فراغت و... در قلمرو مسائل اجتماعی قرار می‌گیرند و در نتیجه، برنامه‌ریزی در این بخش‌ها را برنامه‌ریزی اجتماعی می‌گویند. نگارنده در كتاب حاضر، نخست به تعریف مفاهیم مرتبط با موضوع برنامه‌ریزی اجتماعی چون برنامه‌ریزی سیاست اجتماعی، توسعة اجتماعی، محرومیت اجتماعی و... می‌پردازد. سپس، عمده‌ترین نظریه‌های برنامه‌ریزی اجتماعی همچون نهادگرایی، تكثرگرایی نو، مقررات‌گرایی، منسوخ‌گرایی و... را بررسی می‌كند. در ادامه، موضوع سنجش و ارزش‌یابی برنامه‌ریزی اجتماعی مطرح شده و در آن به موضوعات ارزش‌یابی برنامه‌های اجتماعی، خصوصیات شاخص‌ها، درس‌های مهم دربارة شاخص‌ها و... پرداخته شده و در پایان نیز مباحثی چون اروپا، مهد دولت رفاه، پیشینه و روند برنامه‌ریزی اجتماعی در ایران، بررسی برنامه‌های توسعه قبل و بعد از انقلاب و... مورد ارزیابی قرار گرفته است." |