| • چکیده : |
,"بعد از حضرت نوح (ع) چهارتن از پیامبران به حكومت و پادشاهی رسیدند. آنها عبارتاند از عیاش یا ذولقرنین كه بر شرق و غرب عالم حكم راند، حضرت داوود و سلیمان (ع) كه منطق? حكومتی آنها از شامات تا سرزمینهای اصطخر بود و حضرت یوسف (ع) كه بر مصر و نواحی آن حكومت میكرد. داوود (ع) هنگام گذر از بیابانها به قرائت زبور خویش میپرداخت و به همراه او كوهها، پرندگان و وحوش، خداوند را تسبیح و ستایش میكردند. باری تعالی آهن را به مانند موم برایش نرم كرده بود تا بتواند با آن هر آنچه را كه اراده میكند، بسازد. داوود بارها از خداوند خواست تا او را به منصب قضاوت و دادرسی در میان مردم منصوب نماید، اما هربار خداوند خطیر بودن این مساله را به او یادآوری كرده و میفرمود كه مردم تحمل قضاوت عادلانه را ندارند. اما با این حال پروردگار این شغل را به او واگذار كرد تا آن كه روزی دو مرد برای دادخواهی نزد او آمدند. داوود بدون آن كه از خواهان بینهای بخواهد، دستور داد تا گردن او زده شود. این كار داوود باعث شد تا بنیاسرائیل قضاوت او را ظالمانه تلقی نمایند. داوود كه از برخورد مردم نگران گشته بود، از خداوند خواست تا او را از آن ورطه نجات بخشد. خداوند نیز به او وحی فرستاد كه یا داوود حكم تو برحق بوده، اما چون شاهدی نخواستی مردم تو را ظالم قلمداد كردند و سپس فرمود كه مردم تاب تحمل قضاوت را ندارند و بهتر است بعد از این در دادرسیهای خود از مدعی، بینه خواسته و او را قسم دهی. در كتاب حاضر داستان برخی از بزرگان تاریخ از جمله حضرت سلیمان، ذكریا و یحیی (ع)، اصحاب كهف و حضرت محمد (ص) درج شده است." |