| • چکیده : |
,"محمد بن عبدالوهاب قزوینی (1256-1328 هـ . ش)، ادیب و محقق ایرانی، در تهران متولد شد. پدرش اهل فضل و از نویسندگان نامهی دانشوران بود. قزوینی مقدمات ادب عرب را نزد پدر آموخت. وی در رشتههای مختلف فرهنگ اسلامی از قبیل فقه، اصول و كلام نزد افرادی چون شیخ فضلالله نوری، ملامحمد آملی و... به كسب دانش پرداخت و از محضر كسانی همچون ادیب پیشاوری، شیخ هادی نجمآبادی و... بهرهمند شد. در جوانی به لندن رفت تا از نسخههای خطی فارسی و عربی آنجا دیدن كند، در نتیجه با محیط شرقشناسی و روش كار محققین اروپایی آشنایی یافت و طی سفرش به كشورهای اروپایی با مشترقین بنامی چون بون، ادوارد براوان، باربیه دومنار، كلمان هوار، زاخاو، هارتمان و... آشنا شد. وی در ادب فارسی و عرب و تاریخ و كتابشناسی این رشتهها تبحر بسیار زیادی داشت و بیشتر عمر خود را به مطالعه و تحقیق در همین رشتهها گذراند. مهمترین آثارش عبارت است از: تصحیح متون چهارمقاله، مرزباننامه، تاریخ جهانگشای جوینی و.... مجموعهی حاضر شامل 21 مقاله از دانشمندان و پژوهشگران ایرانی و ایرانشناسان اروپا و تركیه است. در میان مقالات فارسی دو مقاله با جهانگشای جوینی مرتبط است كه یكی دربرگیرندهی حواشی دستخط قزوینی بر نسخهی چاپی آن كتاب و دیگری یازده نكتهی توضیحی و اصلاحی برای شناسانده شدن نسخهی مورخ 698. مقالهای نیز دربارهی رسمالخط نسخههای خطی فارسی است؛ از پژوهشهای ماندگاری كه طبعا در راه و روش و رهبری پیشگامانهی قزوینی موجب دست یازیدن به چنین كارهای بنیادی شده است. ایرانشناسان خارجی به طور كلی در فعالیت خویش به علایق و سلیقهی علمی قزوینی توجه كردهاند." |