| • چکیده : |
,"این كتاب در خصوص چگونگی پیدایش "بینامتنیت"، سیر تحول این اصطلاح، نیز تفاوت میان رویكردهای گوناگون به این مفهوم، نگاشته شده است. بر این اساس، نگارنده بینامتنیت را عنصری اساسی برای فهم ادبیات و فرهنگ خوانده و كاربردهای گوناگون آن را بازگو میكند. "منتقدان پساساختارگرا، این اصطلاح را برای برهم زدن تصورات موجود از معنا به كار میگیرند، در حالی كه منتقدان ساختارگرا همین اصطلاح را برای تعیین و تثبیت معنای ادبی به كار بردهاند". وی در ادامه میافزاید: "كارخوانش، ما را به شبكهای از روابط متنی وارد میكند. تاویل كردن یك متن، كشف كردن معنا یا معانی آن، در واقع ردیابی همین روابط است. بنابراین خوانش به صورت روندی از حركت در میان متون درمیآید. معنا نیز چیزی میشود كه بین یك متن و دیگر متون مرتبط با آن موجودیت مییابد و این برونروی از متن مستقل و ورود به شبكهای از مناسبات متنی است یعنی متن بینابین میشود". مباحث مختلف كتاب عبارت است از: تشریح شیوههای زبانشناسی سوسوری از بینامتنیت، نظریهی بینامتنی بارت، رویكردهای ساختارگرا به بینامتنیت، شیوههای متفاوت استفاده از اصطلاح بینامتنیت، و كاربرد بینامتنیت در قالبهای هنری غیر ادبی نظیر نقاشی، موسیقی و معماری." |