| • چکیده : |
دربخش نخست كتاب وضعیت كنونی سینمای دینی در ایران از منظر پدیدار شناسانه بررسی شده و پس از آن به، نویسنده به درون مایهی حكمت معنوی و ساخت هنر بر اساس پرسشهای متفكران معاصر از تكنولوژی پرداخته همچنین معناشناسی سیمای دین را با تكیه بر نقد و تبیین ویژگیهای نظام غربی، در خصوص نگاه سوداگرانه به سینما، بررسی نموده است. وی برای مثال خاطرنشان میكند: تذكر علمای ربانی و عرفای همدانی و عاملان الهی آن است كه ما را فرا خواند به ترك سطحی گرایی؛ یعنی دركی ایدئولوژیك كه منافع گروهبندیهای سیاسی ـ اجتماعی مقدم بر حقیقت معرفت قرار میگیرد و حقیقت معرفت ژرف فدای منافع كوتاه مدت بوروكراتیك دورهای میگردد و ادراكات ظاهری را مقدم بر فهم یكپارچه تماس و با اعماق آگاهی دینی میكند، چنین رویكردی هرگز منجر به تاسیس یك نظام دینی عالی و پیشرفته نخواهد شد و هرگز نظام دینی را در جهان امروز برتر از نظام كفر قرار نخواهد داد، مگر آن كه آن معارف عالی به كار گرفته شود و ضمن تطهیر جامعه بشری از رحبس و تاریكی كفر، عالیترین دستامدهای بشری را در هر زمینه بازتاباند"." |