| • چکیده : |
نگارنده در این نوشتار بر آن است تا نشان دهد، اگر بازنمایی در سینما، از منظر پدیدار شناسی تبیین شود، در تحلیل ابعاد مختلف سینما، مانند سینما، تصویر و صدا، روایت و فیلم مستند، محتوا، دریافت، و ادراك تماشاگر نتایج متفاوتی بر جای می‌نهد .نویسنده خاطر نشان می‌كند :نظریه پدیدار شناختی بازنمایی به ما امكان می‌دهد كه ابعاد مهمی از تجربه سینمایی و نیز رابطه میان فیلم و جامعه را تحلیل كنیم .تحلیل و صدا در سینما پدیده‌هایی جدا از یك دیگر نیستند كه به طرزی موهوم با یك دیگر پیوند یافته باشند، بلكه در مقام پدیده‌هایی كه به اشیاء و رویدادها و اشخاص و اوضاع و احوال واقعی یا داستانی تعلق دارند، میانشان ارتباطی قصدمندانه و التفاتی برقرار شده است....اختیار كردن نظریه‌ای پدیدار شناختی برای بازنمایی سینمایی برای نقد فیلم نتایج مهمی به دنبال خواهد داشت .اگر معرفت شناسی‌ای واقع‌گرایانه اختیار كنیم، یعنی بپذیریم كه موضوع و اشیایی كه فیلم بازنمایی می‌كند، از فعالیت‌های ذهنی تماشاگران مستقل‌اند، و نیز اگر در عرصه وجودشناسی فیلم به واقع‌گرایی روی بیاوریم، یعنی بر وجود كلی‌ها در آن چه فیلم بازنمایی می‌كند اذعان می‌كنیم، آن گاه می‌توانیم فرآیند ارزیابی نقادانه را در چشم‌اندازی درست قرار دهیم ."...." |