| • چکیده : |
,"مادر داد زد تلفن، مرا میخواهد. من هم داد زدم كه نیستم و بلندتر آواز خواندم. بازی را هرطور كه دلم میخواست پیش میبردم. صحبت كردن با «مانی» برایم سخت بود. اولینبار كه پس از مرگ پدر و پس از سالها دوری از خانواد? «راستی»، به مغاز? مانی رفتم، دلم میخواست بعد از سالها ببینمش؛ مرد جوانی شده بود كه با تارهای نامرئی به خاطرات كودكیام پیوند میخورد. خواستم چیزی از كوچ? كودكیمان بگویم كه نگاه غریبانه مانی، و بیشتر از همه پیراهن زردش ساكتم كرد و حس آشناییام را زدود. رفته بودم تا مدارك مادر را كه به توصی? خانم راستی میخواست برای چندین تلفن همراه نامنویسی كند، به مانی بدهم تا مادر خودشان به زحمت نیفتند. حرف زیادی نزده بودیم. بعد از چند روز، زمانی كه پوشه طوسیام را خواستم و نبود، تصویرش روی پیشخوان چوبی كتابفروشی مانی جلوی چشمم خاموش و روشن شد. چند روز بود كه فكر میكردم داخل پوشه چه چیزهایی است. مانی چه رازهایی از زندگی من را با محتویات پوشه كشف میكرد. باید دوباره مانی را میدیدم." |