| • چکیده : |
,""پیشگو" پیش از غروب با برگ سبزی در دست در قبیله ظاهر شد؛ قبیله‌ای كه مدت‌ها بود برای دوباره دیدن وی چشم‌انتظار بود. پیشگو با همه احوال‌پرسی كرد و اجازه داد چون گذشته همه حرف‌هایشان را با راحتی خیال و آسودگی خاطر با او درمیان بگذارند كه آمدنش فلسفه‌ای نداشت جز همین آنان كه هم‌چون گذشته پرسش‌های فراوان از وی داشتند، اینك نیز جلو آمده و سخن آغاز كرده و پاسخ گرفتند. اما این بار پیشگو تغییر كرده بود. او معترف بود: "پیش‌گوی شما هرگز نتوانست دنیا را بسازد، اما شاید دنیایی را ساخت؛ دنیایی كه زندگی‌اش را در خود جاداد و معنا بخشید. او به زودی از دنیای شما خواهد رفت، ولی دنیایش هرگز از دنیای شما نخواهد رفت. دنیای او، جانشین اوست". او ادامه داد: "اكنون عازم سفری بزرگم. پیش از سفر، باید با شما هم‌قطارانم در قافله‌ی حیات وداع می‌كردم و حق هم‌كلامی و مصاحبت را به جای می‌آوردم. پیش از رفتن آیا اطمینانی بزرگ ندهم؟ انسان ساكت نیز در ردیف فیلسوف و طبیب و معلم و شاعر و آرایش‌پیشه، واجد حرفه و پیشه‌ای است كه تاثیرش بر اجزای زندگی‌ها جاری در جویبار جامعه‌ها، از اثرگذاری پیشه‌های دیگر كم نیست، هرگز كمتر نیست، دور نیست كه در حكایات‌تان روایت شود: "سكوت دعاست". آن روز دور نیست و من اینك رهسپارم"." |