| • چکیده : |
,""یوگنی الكساندر ویچ یفتوشنكو"، شاعر قرن بیستم روسیه، همزمان با تحصیل در مدرسه، در كارگاه شعر كاخ پیشاهنگان منطقهی "زرژینسكی" نیز فعالیت میكرد. مدتی بعد با مسئول ادبی انتشارات "مالادایا گواردیا" آشنا شد و با این نشریه به همكاری پرداخت. او نوشتن را به طور منظم از 16 سالگی آغاز كرد، اما منتقدان، شروع كار جدی یفتوشنكو را سرودن شعرهای "واگن" و "پیش از دیدار" در سال 1952 میدانند. اگرچه در بعضی از اشعار او رگههای ناسیونالیستی وجود دارد، اما دغدغهی یفتوشنكو در بیشتر موارد، درد مشترك انسانهاست. مجموعهی حاضر حاوی هایكوهای وی است كه در آن، شاعر، خویشاوندی میان انسانها را بازگو میكند؛ این كه میان قلبهای آدمیان، رشتههای نامریی محبت و عشق همیشگی وجود دارد و مرزها نمیتواند به این پیوندهای ناپیدا لطمهای وارد كنند. در این كتاب پس از درج بخشی از اتوبیوگرافی یفتوشنكو و مصاحبهای با وی، هایكوهایی با این عناوین فراهم آمده است: تو بزرگی در عشق؛ فراموشم كنید؛ چیزی از دست نمیرود؛ من دلم میخواهد؛ لبخندها؛ ترانهی سالوگ؛ وقتی كه شعر قفل میشود؛ برای هاشا؛ به من میگویند؛ و نه من چیزی را نیمه نمیخواهم." |