| • چکیده : |
,"اصطلاح «تئاتر نو» در سال‌های 1960، نسبت به نمایش‌نامه‌هایی كه در تماشاخانه‌های آن دوره با استقبال فراوان روبه‌رو بودند، تحریك‌آمیز به نظر می‌رسید، اما امروزه متناقض و در عین حال متعادل می‌نماید. متناقض از آن جهت كه مخالفان آن زمان ـ منتقدان، نمایش‌نامه‌نویسان و تماشاگران ـ ناپدید شدند یا به گروه موافقان پیوستند؛ امروزه هیچ‌كس به فكر نوشتن نمایش‌نامه‌ای با گفتارهای طولانی نمی‌افتد كه مستقیما پیش از جنگ نشئت گرفته و به آثار سارتر، كامو، مونترلان یا آنوی شباهت داشته باشد. بنابراین نوآوری‌های تئاتر نو از جمله چندپارگی حكایت، كوتاهی گفت‌وشنودها و پرهیز كامل از نوشتار ادبی، در میان روش‌هایی كه اكنون در تئاتر معاصر بسیار متداول است، چندان چشمگیر به نظر نمی‌رسد. همچنین اصطلاح «تئاتر نو» متعادل نیز هست، زیرا بیش از چهل سال از ظهور هنر نوین نمایش‌نامه‌نویسی، سی و پنج سال از اولین موفقیت آن و بیست سال از رواج بی‌چون و چرای آن می‌گذرد و تاكید بر نوآوری‌های نویسندگانی چون بكت، آداموف، ژنه، یونسكو و... اینك كاملا موجه جلوه می‌كند. نویسنده در كتاب حاضر به معرفی تاریخچه و نقد بررسی «تئاتر نو» در كشور فرانسه پرداخته است. كتاب حاوی دو فصل با عنوان‌های نمایش‌نامه‌نویسی نوین، و تئاتر و تماشگران است." |