| • چکیده : |
,"خدایان اساطیر به دو دستة خوب و بد تقسیم میشوند و بر این اساس میتوان گفت دیالوگ نمایشی، ناشی از این تضاد است. در نمایش یكی سخن میگوید و دیگری پاسخ میدهد. یكی نه میگوید و دیگری آری و حاصل این مكالمه، ایجاد دودلی و عدم اطمینان به آینده است؛ همانچیزی كه جوهر عمیق هر درامی را تشكیل میدهد. كتاب حاضر كه در سال 1968 تالیف شده، مجموعة سیزده سخنرانی از پیرامه توشار است كه در دهة شصت، در رادیو فرهنگ ایراد كرده است. وی طی این سخنرانیها، به همة مسائل حوزة تئاتر میپردازد و با عنایت به تحول این هنر، در طول تاریخ، نظریات بدیعی ابراز میدارد. توشار سعی دارد از طریق تحلیلهای عالمانه، جوهر تئاتر و خمیرمایة این هنر متعالی را بررسی كند. او در تمام این گفتارها، هیچگاه تئاتر را جدا از رابطة آن با بشر و عواطف بشری مطالعه نمیكند و همهچیز را بر مقیاس انسان میسنجد و در هر قوم بر آنچه خود فضیلت تزكیة نفس مینامد، تكیه میكند. او در پایان به این نتیجه میرسد كه بشر همواره، در تلاش برای نجات از اضطراب است." |