| • چکیده : |
,"علم جدید، در سد? 17 زاده شد و شالوده‌های آن در این سده، استوار گردید. بر انقلاب علمی سد? 17 دو مضمون عمده حاكم بود: سنت افلاطونی ـ فیثاغورثی كه هندسی‌وار به طبیعت می‌نگریست و بر این باور بود كه عالم بر پای? اصول ریاضیات ساخته شده است؛ و فلسف? مكانیكی كه طبیعت را ماشینی عظیم می‌پنداشت و در پی آن بود تا سازوكارهای پنهان در پدیده‌ها را بیابد. این دو جنبش فكری، كه هدف‌های متفاوتی را دنبال می‌كردند، با یك‌دیگر برخورد كردند و علومی غیر از علوم ریاضیاتی از آن‌ها تاثیر گرفتند؛ علوی كه ارزش‌های متعارض و شیوه‌های عمل متفاوت را پیش می‌كشیدند. انقلاب علمی، فقط بازسازی مقولات اندیشه دربار? طبیعت نبود؛ بلكه پدیده‌ای اجتماعی نیز بود که طی آن هم دست‌اندركاران پژوهش‌های علمی بیش‌تر شدند و هم نهادهای جدیدی پدید آمدند كه نقشی مهم‌تر در زندگی جدید بازی كرده‌اند. در تاریخ انقلاب علمی باید در مرحل? نخست به تاریخ اندیشه‌ها پرداخت، زیرا اندیشه‌ها از منطق درونی خود پیروی می‌كنند و همین، عامل اصلی در تكوین علم جدید است. مطالب این كتاب مبتنی بر پژوهش گسترده دربار? چگونگی زایش، پیدایش، قول و تكوین علم جدید است." |