| • چکیده : |
,"«فرانكیسكوس راپلنگیوس، نخستین كسی بود كه در اواخر سدة شانزدهم میلادی به وجود رابطه‌ای میان زبان فارسی و یك زبان اروپایی، یعنی آلمانی پی برد. پس از وی، كلاودیوس سالماسیوس در سال 1643 میلادی در كتابی با نام دربارة یونان‌شناسی برای نخستین‌بار نظریة هندواسكیتی را مطرح كرد و مدعی شد كه زبانهای ژرمنی (گوتی و آلمانی)، فارسی، لاتینی و یونانی بازماندگان زبانی واحدند كه دیگر موجود نیست». نگارنده در كتاب حاضر، سعی كرده است تا تصویری كلی، اما دقیق از تاریخ زبانهای ایرانی و ساخت دستوری آنها در اختیار خوانندگان قرار دهد. مباحث كتاب از بررسی زبانهای هند و اروپایی آغاز شده است ـ كه به بخشی از آنها اشاره شد، ـ و با نگاهی به زبانهای ایرانی نو به پایان رسیده است. پاره‌ای از عنوان‌های فصل‌های كتاب عبارت‌اند از: زبانهای آریایی، زبان ایرانی آغازین؛ زبانهای ایرانی باستان: اوستایی، سكایی، و مادی؛ زبانهای ایرانی میانة شرقی: بلخی، خوارزمی و سعدی؛ و زبانهای ایرانی میانة غربی: پارتی و فارسی میانه. این كتاب، جلد ششم از مجموعة پژوهش‌های ایران باستان است." |