| • چکیده : |
,"بلاغت را به رسایی و تاثیرگذاری تعریف می‌كنند. بدیع، معانی و بیان سه دانش هستند كه باعث بلاغت یك اثر می‌گردند و بدون این دانش‌ها و بدون توجه به موضوع آنها، ادب عالی آفریده نمی‌شود. علم بدیع آفریننده موسیقی لفظی و معنایی كلام است؛ موضوع علم بیان، تصویر و ایماژ است؛ و علم معانی درخصوص جمله و معانی ثانوی آن بحث می‌كند. به طور كلی از دورة تالیف آثار جاحظ و صاحبان كتاب‌هایی چون مجاز القرآن‌ها چند گروه به پرورش علوم بلاغی با نگاه به قرآن و بلاغت آن پرداختند. دسته‌ای فلاسفه بودند كه اقدام به ترجمة فن شعر ارسطو كردند. دسته‌ای لغت‌شناسان بودند كه از میان آنها كتاب‌های ابن قتیبه به اشكال مختلف به خصوص «الشعر و الشعرا» و «مقدمه الشعر و الشعرای» او بی‌بدیل است. دسته‌ای دیگر متكلمین بودند و سرانجام ادبا كه با تحقیق و تلاش در ایجاد پروردگی و بالندگی علوم و دانش‌های بلاغی، خدمت شایسته و قابل توجهی كردند. كتاب حاضر مختصری در علم بلاغت و تاریخ آن است كه به وسیلة دكتر «مازن مبارك» ـ استاد دانشگاه ادبیات دمشق ـ نوشته شده است. او با نگاهی به بلاغت عرب و با شیوة ایجاز، مباحث بلاغی را مطرح و به ترتیب تاریخی، آثار پدیدآمده در حوزة علوم بلاغی (بدیع، معانی و بیان) را ارزیابی می‌كند." |