| • چکیده : |
,"بر اساس اندك شواهد باقیمانده در تاریخ، ایرانیان باستان از دانش اخترشناسی بهرهمند بودند. آگاهی كنونی از تاریخ نجوم ایران بیشتر به فعالیت اخترشناسان ایرانی در دورة اسلامی بازمیگردد. امروزه برخی از پژوهشگران، دستاوردهای نجوم اسلام را با نام نجوم عربی میشناسند. چرا كه نام و آثار اخترشناسان ایرانی، بیشتر عربی و برجایمانده از دورة اسلامی است، اما حتی در كنار نامهای عربی آنها نسبتهای ماهانی، مروزی، خوارزمی و... گواه بر اصالت ایرانی این دانشمندان است. نگارنده در این كتاب، نخست به اختصار به تاریخ نجوم در تمدنهای گوناگون نظیر بابل، ایران باستان، مصر قدیم و... پرداخته و سپس شخصیتهای مهم اخترشناسی ایرانی را طی سدههای دوم تا نهم هـ . ق معرفی كرده است. آنگاه ابزارهای نجومی و رصدخانهها را مطرح و دستاوردهای علمی اخترشناسان ایرانی (اندازهگیری محیط زمین، رویت هلال ماه و....) را بررسی كرده است. در پایان نیز تحولات نجوم جدید در ایران به شیوة توصیفی، از دورة صفویه تا دورة كنونی، ارزیابی كرده است." |