| • چکیده : |
,"پیرمرد هر روز صبح به قبرستانی می‌آید، كبكش را می‌چرخاند، و با او گپ می‌زند. بعد می‌رود به قهوه‌خانه و چایش را نمی‌‌خورد، انتظار می‌كشد تا كبكش مستانه بخواند و او خوشحال چایش را بخورد و تا شب می‌نشیند. چایش یخ می‌شود، ولی كبكش نمی‌خواند و شب باز در دنیای كوچك و دودزده‌اش، در سرای قدیمی گم می‌شود و تا صبح همان‌جا می‌ماند. روز آخر پیرمرد قدم برمی‌دارد، مثل هر روز به قهوه‌خانه می‌رود شاید به این امید كه كبكش مست شده باشد و آواز بخواند. صدای خواندن كبكی از دور می‌آید، ولی كبك پیرمرد در قفس آرام است، گویی هیچ صدایی نمی‌شود، گوش‌های پیرمرد هم سنگین شده، او هم دیگر برای همیشه آرمیده است. كتاب «تو هیچ گپ نزن» نوشتة محمدحسین محمدی، اهل افغانستان است كه به زبان افغانی نوشته شده و مشتمل بر داستان‌هایی به نام‌های آوازش، كبك مست، پروانه‌ها و چادرهای سفید، وطن، رانا، حلپی، هشت نفر بودیم ما كه پای نداشتیم و مزة آفتاب است." |