| • چکیده : |
,"سالها از وقوع فاجعه میگذرد، در سالهای آغازین دور? پس از فاجعه، جادهها مملو از پناهندگانی بود كه خود را در لباسهای مندرسشان پوشانده بودند. روی چهرههای خود نقاب میگذاشتند و با لباسهای پارهپارهشان كنار جاده مینشستند، و گاریهایشان پر از آشغال و چیزهای بیاستفاده بود. سرانجام، بیهودگی همهچیز آشكار شده بود. مسائل و موضوعات قدیمی، همه به نیستی و تاریكی منجر شده بودند؛ نور و روشنایی از میان رفته بود. اینها را پدر به پسر خود گفته بود. آن دو، به تنهایی، سرزمینی سوخته و ویرانشده را در مینوردند و به آرامی به سوی ساحلی ناشناخته پیش میروند. در چشماندازهای ویران، هیچچیز حركت نمیكند، مگر خاكستری كه باد آن را میپراكند. آنها چیزی ندارند به جز تپانچهای برای دفاع از خود در برابر مردمانی كه سایهوار در حركت هستند، لباسهای كهنه، یك گاری غذای یافت شده در میان زبالهها. اما از همه مهمتر آنها همدیگر را دارند. آن دو به رغم تمامی سختیها به راه خود در جاده ادامه میدهند." |