| • چکیده : |
,"پرندهی جوانی بر روی درختی ساكن میشود كه جغد پیری در آن لانه دارد. او لانهای بر روی درخت میسازد و پس از مدتی صاحب چند تخم میشود. پس از چندی، جوجهها سر از تخم بیرون میآورند. روزی پرنده در جست و جوی غذا از لانه بیرون میرود. در همان هنگام جغد پیر وسوسه میشود كه جوجههای پرنده را بخورد. او به سمت جوجهها میرود اما از كار بدش پشیمان میشود. در این هنگام باران سختی میبارد. جغد نیز پرهایش را باز میكند و بدینوسیله از جوجهها مراقبت میكند و سپس به آنها غذا میدهد. پس از چند روز پرندهی جوان، خسته و زخمی از راه میرسد. او نخست گمان میكند كه جغد، جوجههایش را خورده است. اما پس از لحظهای به اشتباه خویش پی میبرد و از جغد تشكر میكند. جغد نیز به لانهی خویش بازمیگردد و فرشتهای را میبیند كه از جانب خدا برای نگهداری از او آمده و برایش غذا آورده است. زیرا جغد، بسیار پیر و ناتوان شده و قدرت شكار كردن ندارد. فرشته به او میگوید كه به دلیل كار خوبت، خداوند چشمانت را بینا و بال و پرت را قوی كرده است. جغد نیز از پرنده میخواهد كه هیچوقت گمان بد نكند و همیشه دلش را پر از نور كند. زیرا خواست خدا همیشه همراه ما و تنها خداست كه پناهگاه است. داستان در قالب شعر به چاپ رسیده است." |