| • چکیده : |
,"قطار پیش میرود، دختر به یاد روزی میافتد كه عطا، او را برای دیدن فامیل پدریاش به اهواز میبرد. او بعد از پانزده سال با غریزة گذشتهپرست خود به سوی سراوان در حركت است. او به میهمانسرای سعادت میرسد. زلزلهای چهرة شهر را تغییر داده است. به زعم عطا دختر آمده است تا از رازی سر درآورد كه عطا مدتها در سینه نگه داشته است. اكنون كه عطا مریض و رو به مرگ است، به او میگوید كه پدر دختر، نه در سراوان بلكه سالها پیش در جادههای همین اطراف دركوهبنان در گردنة كوه سرخ كشته شده و حكمت، رد قاتل را تا زرند زده است. عطا نمیداند كه تاریخ گفته شده توسط او با هیچ تاریخی نمیخواند. اما آنچه مهم است این كه دخترك را هیچكدام از بهانهها به زادگاهش نكشانده است. او به قصد رفتن به جنگل پنیر به آنجا برگشته است." |