| • چکیده : |
,"این كتاب حاوی هفتاد قطعهی پانتومیم برای اجرا در صحنه است كه عناوین برخی از آنها عبارت است از: پرواز، حشر، عادت، عكس یادگاری، مطالعه، پیازداغ، زیارت اهل قبور، آرمانخواه، فوت كوزهگری، زمان صفر، صندلی آرامشساز، چتر و باد، و آواز بیصدا. بر این اساس نگارنده در مقدمهی كتاب، تعریفی از پانتومیم به دست میدهد. به تصریح وی: "پانتومیم، بیان یك موضوع از طریق بازیگر بدون كلام، برای تماشاگر است. قدیمترین نوع نمایش، پانتومیم بوده است. چرا كه قبل از پیدایش زبان، انسانها با بدن خود، مفهوم و مقصودشان را بیان میكردهاند. اگر بیان مقصود، موضوع و تماشاگر میداشته، پانتومیم میشده است و یك نوع نمایش مستقل". برای مثال در یكی از طرحهای پانتومیم با عنوان "پیازداغ" مرد شماره یك، سرگرم تعریف كردن ماجرایی غمانگیز برای مرد شمارهی دو به زبان پانتومیم است. در این حال مرد 2 متاثر از ماجرا گریه میكند، به طوری كه اشك او تمام صحنه را فرامیگیرد. سرانجام مرد 1 در سیلی كه به وسیلهی اشكهای مرد 2 در صحنه به راه افتاده غرق میشود، و مرد 2 با بالا رفتن از یك بلندی فرضی، از غرق شدن در اشكهای خود نجات مییابد." |