| • چکیده : |
,"«حسنی» به همراه مادربزرگش در یك خانة كوچك در روستایی زندگی میكرد. او پسر خوبی بود، اما بسیار پرخور بود و روزبهروز نیز چاقتر میشد. هرچه مادربزرگ او را نصیحت میكرد فایدهای نداشت. تا این كه تابستان از راه رسید و مدرسه تعطیل شد. بچهها از صبح تا غروب در كوچه بازی میكردند. حسنی هم به كوچه میرفت و با آنها بازی میكرد، اما به دلیل چاقی و تنبلی همیشه در بازیها از دیگر بچهها عقب میماند. مدتی گذشت تا این كه او از زشتی پرخوری یعنی چاقی و تنبلی آگاه شد. از آن پس حسنی به اندازة كافی غذا میخورد. بخشی از داستان حاضر در قالب شعر به چاپ رسیده است." |