| • چکیده : |
,""خاقانی شروانی"، از بزرگان سخنسرای و پارسیگویان برجست? ایرانزمین است كه در شروان زاده شده و در سد? ششم قمری شعر فارسی را روحی تازه بخشیده است. زمان زندگی او همزمان با دهههای پایانی فرمانروایی سلجوقیان و دور? قدرتیابی اتابكان و حكومتهای محلی در ایران بود. او در چنین زمانهای در خانوادهای، كه با پیش? درودگری زندگانی را به سر میبرد، زاده شد و با آموزههای عموی دانشمند خویش، مسیر بالندگی را در پیش گرفت. او نخست "حقایقی" تخلص میكرد اما پس از ورود به دربار شروان شاه، لقب "خاقانی" گرفت و از آنجا سرایندگی را به كمال رساند. خاقانی نمون? وارستهای از سخنسرایانی است كه در شعر خود دانستهها، كنكاشها، دیدهها و شنیدهها، سورها و سوگها، زندگی و آنچه را به آن مربوط بوده وارد كرده و بر آنها نگاهی همهجانبه داشته است. وی خود را جانشین سنایی غزنوی میدانست، همچنین با نظامی گنجهای همزمان بود و با وی پیوندهای ادبی و نامهنگاری داشت. از جمله آثار گرانبهای خاقانی میتوان تحفهالعراقین و دیوان اشعار او را نام برد. این شاعر سخنسرای ایرانی، سرانجام پس از پشت سر گذاشتن سالهای پیری و رنج بیماری درگذشت. پیكر او را در كوی سرخاب تبریز در گورگاهی كه به "مقبره الشعرا" نام یافته است به خاك سپردند. خاقانی از جمله شاعران بزرگ ایرانی بود كه آثار قابل تاملی را در حوز? ادبیات برجای گذاشت." |