| • چکیده : |
,"بحران برخاسته از تفكر پسامدرن، معطوف به حقایق، ارزشها و بخش اعظمی از باورهایی است كه به آنها خو گرفتهایم. نظامهای متنوع دانایی نظیر جامعهشناسی، نقد ادبی، فیزیك، انسانشناسی و تاریخ به واسطهی گفتمان چالشبرانگیز این تفكر، مفروضات بنیادین خود را مورد بازاندیشی قرار داده و خوداندیشی به عنوان هستهی محوری این چالشها، نقش اصلی را در شكلگیری و تداوم این وارسی بازی كرده است؛ نقشی كه به هنگام طرح و نقد تفكر پسامدرن، به ویژه در جامعهی روشنفكری ما، پنهان مانده است. نگارنده در این كتاب، خوداندیشی را مفهومی دانسته كه اگر چه از آغاز در قلب مباحث فلسفی قرار داشته، اما تنها در نوشتههای نیچه به هایدگر؛ و دریدا قدرت مخرب آن اجازهی جولان دادن مییابد. بر این اساس، تناقضگوییهای نیچه، سبك طفرهآمیز هایدگر و دشوارفهم بودن آثار دریدا، نه به عنوان ابهامهای عمدی، بلكه به مثابه واكنشی در قبال معضلات برخاسته از خوداندیشی و زیرلایههای پنهان آن دانسته شده است. بدینترتیب نگارنده افزون بر ارائهی شرحی نو از آثار هرسه فیلسوف و روشن ساختن زوایای تاریكماندهی دغدغههای آنها، كلید فهم تفكر فلسفی پسامدرن را در اختیار خواننده میگذارد." |