| • چکیده : |
,"«داغ و دغدغه تقدیر سوختة من است. خاكستر زنی كه گر میگیرد و شعر میجوشد، بغض میكند و شعر میخواند و حس میكند اگر نسراید مدیون است.» این كلام سرایندة كتاب پروانه نجاتی است. او مینویسد: «در زوایای خاموش ذهنم، كلمات مشق حیرانی و خاطرههایی نه چندان دور ضمیر ناآرامم را ورق میزنند، مرا بانوی شعر جنگ میخوانند... چه عنوان خونینی. دیروزههای من گسترة سپاس از مردان سبزی است كه رفتند تا امروزههای شكوهمندی را برای من به ارمغان بیاورند و امروز وابستگان آنها از من میخواهند كه دلتنگیهای آنها را واگویه كنم و واژههای من در مقابل آنهمه دلتنگی باشكوه چقدر احساس كوچكی میكنند.» كتاب حاضر مجموعة اشعار فارسی سراینده دربارة جنگ و شیرمردان آن است كه به صورت اشعاری خاطرهساز سروده شده است." |