| • چکیده : |
,"«علی»، «ابراهیم» و «اسمعیل» فرزندان «علمشاه خاتون» و «سلطان حیدر» بودند. سلطان حیدر یكی از نوادگان «شیخ صفیالدین اردبیلی» ـ یكی از عرفای نامدار ایرانی بود ـ كه پس از كشته شدن وی (به دست شروان شاه)، «امیر یعقوب تركمان» سه پسر او را به قلعة استخر (در فارس) تبعید كرد. در سال 898 هـ . ق «امیر رستم بیك» آنها را احضار كرد. علی در حوالی اردبیل كشته شد و ابراهیم و اسمعیل به گیلان مهاجرت كردند و در نزد حاكم گیلان «كاركیا میرزاعلی»، كه از سادات قوامی بود، به سر بردند. آنها محبوب شیعیان و مورد تنفر «شیخ عبدالهادی»، یكی از شخصیتهای روحانینمای اهل تسنن، بودند. بعد از مدتی «رستممیرزا» دشمن دیرینة صفویان، پادشاه آققویونلو كه بر آذربایجان و دیار بكر مسلط بود سیصد سوار خونخوار تركمن را برای بردن ابراهیم و اسمعیل فرستاد. والی شهر گیلان «كاركیا» برای نجات آنها بسیار كوشید. در این میان، دختری به نام «تاجلی» كه دلبستة اسمعیل بود، در راه نجات او فداكاری كرد، اما سرانجام هر سة آنها را گرفتند. بعد از طی حوادث تاریخی، اسمعیلمیرزا در سال 905 سلسلة صفویه را بنیان نهاد و تاجلی در زندگی و سرنوشت او نقش موثری ایفا كرد. نویسنده در قالب رمان «دختر قهرمان» به گوشههایی از تاریخ ایران، به ویژه زندگی سیاسی و نظامی شاه اسمعیل صفوی اشاره كرده است." |