| • چکیده : |
,"نویسنده در كتاب، موضوع طنز را از ارسطو و سیسرون آغاز میكند، نظریههای طنز را به تدریج مطرح میسازد. او در این راه، فروید، باختین و هابرماس را از یاد نمیبرد و میكوشد با بهرهگیری از مثالها و اسطورهها به ژرفای عجیب و جذاب طنز راه یابد. در كتاب تصریح شده است: "طنز حقیقی علاوه بر عملكرد انتقادی، كار كردی درمانی نیز دارد. باژگونگی نماها و جا به جاییهای مضحك جغرافیایی در سفرهای گالیور، اثر سونیت، نقد كوبندهی حماقتها و شرارتهای جهان مدرن اروپایند، اما هدف و نیت این هزل، درمانی است، بازگرداندن انسان از حالتی كه هست به آن چه میتواند باشد... رایجترین نوع لطیفه این است كه بر خلاف انتظارمان، جملهای غافلگیر كننده بشنویم آن چه در این جا باعث خندهی ما میشود این است كه آن چه انتظارش را داشتهایم نقش بر آب شده است"." |