| • چکیده : |
,"به استناد متون كهن ایران، زنان و مردان در ابتدا حقوقی مساوی یا متناسب با یكدیگر داشتند. ولی به مرور، مقام زن تنزل پیدا كرد. بیگمان در آغاز، نیاز به بازوی كار، اجازه نمیداد كه از نقش و رسالت زن در امر تولید، چشمپوشی شود و بنابراین زن موقعیت و مقامی ارجمند داشت، اما با گسترش بردهداری در دورههای هخامنشی و ساسانی و بر اثر بهرهبرداری از نیروی بردگان در فعالیتهای گوناگون از جمله كشاورزی، صنعت و امور خانوادگی، زنان طبقات مرفه از كارهای تولیدی بركنار ماندند و اندكاندك منزلتشان تا حد كالاهای مصرفی تنزل یافت. پردهنشینی زنان و حرمسرای مردان و نیز به تدریج ازدواج با محارم در میان همین طبقات شكل گرفت. سنت حرمسراداری مردان و آیین روپوشی زنان احتمالا در زمان هخامنشیان پدید آمد و به مرور رایج و مرسوم شد. نگارنده در كتاب حاضر نخست وضعیت زنان را در ایران باستان و دوران اسلامی بر اساس اسناد و متون به جایمانده بررسی و سپس چگونگی شكلگیری دولت قاجار و چگونگی زندگی زنان در حرمسراهای قاجاریه را بیان میكند." |