| • چکیده : |
,"در كتاب حاضر با موضوع اصطلاح‌شناسی "پدیدارشناسی"، نویسنده، خاطرنشان می‌سازد. "پدیدارشناسی پژوهشی است درباره‌ی تجربه‌ی انسان و شیوه‌هایی كه چیزها از طریق و در آن تجربه، خودشان را به ما اهدا می‌كنند. پدیدارشناسی می‌كوشد تا معنایی از فلسفه را كه در نزد افلاطون می‌توان یافت، احیا و به وضع اولیه‌ی خود برگرداند، اما در عین حال، نباید آن را تنها احیای اندیشه‌ی باستانی دانست، بلكه آن اندیشه‌ای است كه در رویارویی با موضوعاتی شكل گرفته است كه در اندیشه‌ی مدرن به وجود آمده است. بنابراین، پدیدارشناسی از اندیشه‌ی باستان و مدرن، بسی فراتر می‌رود و سخت می‌كوشد تا زندگانی فلسفی را در شرایط كنونی ما، بار دیگر به كار اندازد. به همین جهت، هدف كتاب حاضر، تنها آن نیست تا درباره‌ی جنبش فلسفی خاصی، گزارش دهد، بلكه قصد آن این است تا امكان اندیشه‌ی فلسفی را در زمانه‌‌ای مطرح سازد كه این شكل از اندیشه، مورد پرسش، قرار گرفته یا عمدتا نادیده انگاشته شده است." بر این اساس، مباحث كتاب، بدین قرار است: فصل یك، به بحث درباره‌ی اصطلاح "روی آورندگی" به منزله‌ی مهم‌ترین موضوع "پدیدارشناسی"، اختصاص یافته است كه در فصل دوم با ذكر مثالی، این اندیشه، نمایان شده است. فصل سوم شرح سه فصل مهم پدیدارشناسی یعنی "جزء و كل"، "این همانی و چندگانگی" و "حضور و غیاب" است. فصل چهارم، درباره‌ی تمایز میان "رویكرد پدیدارشناسانه" و "رویكرد طبیعی" بوده در فصل بعدی ادراك و گوناگونی‌های آن و یادآوری و تخیل بررسی می‌شود. سپس به دگرگونی همگانی‌تری در ادراك یعنی به واژه‌ها، تصاویر و نمادها، اشاره می‌گردد. فصل هفتم كتاب، معرفی موضوع "اندیشه‌ی مقوله‌ای" است. در این شكل از اندیشه، ما نه تنها چیزها را ادراك می‌كنیم، بلكه آن‌ها را مفصل‌بندی نیز می‌كنیم. "پدیدارشناسی خود"، "زمان‌مندی"، "زیست جهان و بینا ذهنیت"، "خرد، حقیقت و هویدایی"، "شهود آیدتیك"، "شرح پدیدارشناسی" و "پدیدارشناسی در متن تاریخی دوره‌ی معاصر و یك صد سال گذشته از دیگر عناوین كتاب هستند." |