| • چکیده : |
,"نگارنده در كتاب حاضر نخست، به فاصلة میان كاربرد امروزی واژگان «تراژیك» و «تراژدی» و ریشة آنها در قرن پنجم در «آتن» میپردازد و عقاید متنوعی را دربارة تقدیر و حادثه و اهمیت اختلاف نظر «افلاطون» و «ارسطو» دربارة ادعای حقیقتگرایی تراژدی و اثرات آن بر تماشاگر، مطرح میسازد. سپس، به این احتمال میپردازد كه تراژدی به عنوان هنری پویا، به گذشتهای تعلق دارد كه در آن اعصار، هنرمندان و مخاطبان دارای باورهای مشترك دینی و اعتقادات واحدی دربارة رنج و مكافات بودهاند. در ادامه، عقاید نظریهپردازان تاثیرگذاری چون: «هگل» و «نیچه» در ارتباط با تراژدی را مطرح میكند. نویسنده با طرح مسئلة كمدی در تراژدی، نقش خندة گزنده را در ارتباط با شخصیتها و تماشاگران تحلیل میكند. و در پایان، به مسئلة پایان تراژدی و انتظارات پیچیدهای كه برای عدالت و حقیقت در تماشاگران ایجاد میكند، میپردازد." |