| • چکیده : |
نگارنده در پژوهش حاضر بر آن است با نگاهی ساختگرایانه، نظام سبكی در آثار بهرام بیضایی "را تدوین نماید .وی برای این منظور پنج نمایش نامه از بیضایی (مرگ یزدگرد، فتحنامه كلات، هشتمین سفر سندباد، جنگنامه غلامان، و گمشدگان) انتخاب نموده است .پژوهنده در این اثر سعی نموده نشانههای كلامی آثار بیضایی را بررسی كرده از این رهگذر نشان دهد كه چگونه سه پاره نظم، نثر و شعر (براساس تعاریف زبانشناسی) در نمایشنامههای او به كار گرفته شده است .همچنین وی نشانههای نمایشی در آثار بیضایی را براساس محورهای استعاره و مجاز "رومن یاكوبسن "و دو گانههای "دوسوسور "بررسی میكند .مقوله بعدی این پژوهش، بررسی جایگاه روایت در آثار بیضایی است كه براساس نظریات "تودوروف " صورت میگیرد .نگارنده در انتهای كتاب فهرستی از "هنجارگریزی واژگانی"، "هنجارگریزی نحوی"، "هنجارگریزی آوایی"، "هنجارگریزی گویشی"، "هنجار گریزی زمانی "و "هنجارگریزی معنایی "ـ در پنج نمایش نامه یاد شده ـ به دست میدهد ." |