| • چکیده : |
,"در این داستان، "ابوذر"، روحانیای كه در قم تحصیل كرده است، بعد از ده سال به زادگاه خویش ـ روستای فخرآباد ـ بازمیگردد. اما، برخلاف تصورش از آن روستای آباد، جز ویرانهای باقی نمانده است .... ده سال قبل، ابوذر به دلیل تهمت ناروایی كه به او زده میشود، نامزد خود (فاطمه) را رها میكند و دست تقدیر او را به قم میبرد. ده سال تحصیل در حوزه بهانهای است تا او بتواند فخرآباد و فاطمه را فراموش كند. او در قم با كسانی آشنا میشود كه میخواهند با تهذیب نفس و ... به دیدار امام زمان (عج) نایل بیایند. اما هرچه بیشتر میكوشند، كمتر موفق میشوند. تا این كه ابوذر با پیری عارف به نام شیخ محسن خیاط آشنا میشود. او به ابوذر میفهماند كه تا وقتی آدم آه پشت سر دارد، تا وقتی از مردم بریده باشد و نسبت به دردهای مردم بیتفاوت باشد، نمیتواند امام را زیارت كند. بنابراین به ابوذر سفارش میكند كه به فخرآباد برگردد و به انتظار ده سالهی فاطمه خاتمه دهد. اما زمانی كه ابوذر وارد فخرآباد میشود، با روستایی مرده و آدمهایی مردهتر روبهرو میشود و .... نویسنده در "دشت سوخته" با بهرهگیری از یك درام عاشقانه، نگاهی فلسفی دارد به تقابل انسان و طبیعت؛ انسان با خود؛ انسان با اندیشهها ... در این میان آن چه ظهور میكند، نگاه آسمانیای است كه میتواند به تشنگان سوخته آب دهد." |