| • چکیده : |
,"در این كتاب، "لئون دلمون"، مردی كه در كوپهی درجه سهی یك قطار، در طول سفر بیست و دو ساعتهی خود از پاریس به رم، با خیالپردازی و اندیشیدن دربارهی گذشته، حال، و برنامههای آیندهی خویش به كندوكاو در وجدان خویش میپردازد و همین امر به تغییر پنهانی و تدریجی عقیده و احساس او میانجامد. به بیان مترجم: "از قصهی آشنای مردی میانسال كه درگیر ماجرایی عاشقانه است و در انتخاب میان دو زن دستخوش آشفتگی و تردی، و نیز از توصیف خیالانگیز گردشهای قهرمان داستان در رم رمانی پدید آمده است كه بر خلاف اكثر رمانهای نو، خواندش آسان و دلپذیر است... سراسر كتاب به صیغهی دوم شخص نوشته شده و در نتیجه، همذات شدن خواننده با قهرمان كتاب، چنان است كه گویی خود او در این قطار نشسته و همراه با نوسانهای آن در اندیشههای خود فرورفته است و رویدادهای گذشته و حال زندگی خود و برنامههایی را كه برای آینده دارد یك به یك مرور میكند... برخلاف انتظار، لذتبخشترین تصوری كه به اندیشهی قهرمان داستان راهمییابد تصویر اتاق سسیل نیست كه در آنجا، طی اقامت كوتاهش در رم، لحظات خوشی را با او سپری میكند بلكه تصویرخیابانها، میدانها، كلیساها، و بناهای تاریخی رم است چنان كه گویی عشق او به سسیل دستاویزی برای بهرهگیری از عشقی بزرگتر، عشق به رم، بوده است. توصیف طولانی و عاشقانهای از رم میكند به خوبی آشكار میسازد كه او روح این شهر را بیشتر از جسم معشوقهی خود دوست میدارد. میتوان گفت كه لئون دلمون عاشق سسیل نیست بلكه دلباختهی رم و گشت و گذاری است كه سسیل امكان آن را در این شهر برایش فراهم میآورد. در واقع شخصیتهای اصلی دگرگونی رم و پاریس هستند. دلموندر میان همسر و معشوقهاش دو دل نمانده، او در انتخاب میان پاریس و رم به تردید افتاده و این دو دلی ناشی از كشش مرموز و بیاختیاری است كه نسبت به رم احساس میكند. در دیگر آثار بوتور نیز با جاذبهی شهرها و مكانها و تاثیر آنها بر شخصیتهای رمان روبهرو میشویم. بوتور خود از این ویژگی آگاه است و از آن به "روح مكان" تعبیر میكند. بدین ترتیب، آنچه به نظر میرسد كه "فضا" یا "محیط" داستان باشد اهمیت بیشتری از شخصیتهای آن مییابد"." |