| • چکیده : |
,"در گذشته‌های دور، فرمانروای كوتوله‌ای زندگی می‌كرد كه خندیدن بلد نبود. اما خود او خیلی خنده‌دار بود. مردم با دیدن او بی‌اختیار خنده‌شان می‌گرفت. فرمانروا كه فكر می‌كرد خنده‌ی مردم از نادانی و بی‌خیالی است، ناراحت می‌شد و غصه می‌خورد، اما هیچ راهی به نظرش نمی‌رسید تا به مردم كمك كند. روزی چوپانی در پی بزغاله‌اش بی‌اجازه به قصر آمد و با دیدن فرمانروا شروع به خندیدن كرد. فرمانروا عصبانی شد و دستور داد او را در سیاه‌چال زندانی كنند. او به فرمانده‌ی سربازانش نیز امر كرد تا جلوی خنده‌ی بی‌دلیل مردم را بگیرد. سال‌ها گذشت و مردم آن سرزمین خندیدن را فراموش كردند تا این كه روزی گروهی بازیگر به آن سرزمین آمدند. دلقكی كه میان آن‌ها بود سرانجام توانست مردم را بخنداند. فرمانروا كه مشغول دیدن نمایش بود با عصبانیت به قصر رفت. كم‌كم شب از راه رسید و مردم به خانه‌هاشان برگشتند. اما هنوز مرد بلندقدی وسط میدان شهر ایستاده بود و با صدای بلند می‌خندید. او، همان چوپانی بود كه در جوانی به دنبال بزغاله‌اش بدون اجازه به قصر وارد شده بود." |