| • چکیده : |
,"«میرزاعلی مجتهدی» متخلص به عشقی در روستای قارابولاق چشم به جهان گشود. وی فرزند محمدباقر خلخالی، شاعر و دانشمند آذربایجان در قرن گذشته، بود. عشقی مقدمات علوم را نزد پدر آموخت و به شهر زنگان رفت و به درجة اجتهاد رسید. بعدها در مكتب‌خانه‌ای كه از پدرش به یادگار مانده بود برای طلاب تدریس می‌كرد و به سه زبان تركی، عربی و فارسی مسلط بود. آثار منظوم و منثور وی در تطاول روزگار از بین رفت و تنها نسخة خطی كم‌حجمی از اشعار فارسی او در اختیار آقای مرتضی مجتهدی، نوة برادری ایشان، است. غزلیات او دارای لطف بیان و جزالت كلام است كه می‌توان در بسیاری از آنها به نكات باریك عرفانی و زیبایی‌ها و آرایه‌های ادبی برخورد. در این مجموعة شعری آنچه بیش از همه جلب نظر می‌كند علاقة وی به زادگاهش است. از آثار وی می‌توان مثنوی ثعلبیه را نام برد كه مشحون از جلوه‌های ربانی، نكات اخلاقی و لطایف عرفانی است. مجموعة حاضر شامل اشعاری در قالب قصیده، غزل، قطعه با عناوینی از این دست است: پیری نموده گرچه شكل كمان مرا؛ امشب صباح دولتم اندر دمیدن است؛ خاك در گاه تو را با مژه رفتم به عبث؛ نه هركه سركشی آموخت دلبری داند؛ و ای دلم از آتش عشقت به جوش." |