| • چکیده : |
,"«سكوت» یكی از مقامات بلند و شامخ عرفانی شناخته شده است، چنان كه از ابزارهای رسیدن به كمالات عرفانی و سیر و سلوك بوده و از جایگاه ویژهای برخوردار است؛ اما مشكل اینجاست كه انسان طبیعتا نمیتواند سكوت كند و سخنی به زبان نراند، هرچند كه درونش غوغایی است كه از دنیای بیرون او بیشتر است. نگارنده در كتاب حاضر ضمن بیان تعریف مختصری از زبان و بیان، سكوت را نخست از دیدگاه اخلاق و سپس دیدگاه سیاسی و علمی ارزیابی و آنگاه، با استناد به احادیث و روایاتی از ائمة معصومین (ع)، این مبحث را از دیدگاه اسلام تحلیل كرده است. در ادامه با بهرهگیری از اشعار شاعرانی نظیر سعدی، ناصرخسرو و... و قصیدة هائیة امام رضا (ع) به بررسی سكوت از منظر شاعران پرداخته است. در پایان نیز به داستانهایی از سكوت برخی بزرگان و شهدا اشاره كرده تا لازمة شناخت سكوت و پردهبرداری از اسرار نهفته در آن، بیش از پیش برای مخاطب آشكار گردد." |