| • چکیده : |
نویسنده كتاب با تفسیر جدیدی از ده اثر آخر شكسپیر"، زندگی باطنی و اندیشه وی را بررسی می‌كند. او شكسپیر را در مقام یك عارف می‌نگرد؛ "عارفی كه حتی اجازه نداد نام خدای تعالی را بر زبان بیاورد، چرا كه دچار بی‌مهری رنسانس خواهد شد. لینگز، آثار شكسپیر را متاثر از منطق و عرفان اواخر قرون وسطا می‌داند، و آن را از جلوه‌ها و فلسفه رنسانس بری می‌بیند". به عقیده نویسنده شخصیت هر یك از نمایش‌نامه‌های شكسپیر تجسم مفاهیم الهی یا شیطانی هستند. بر این اساس، وی آثار شكسپیر را "قدسی" و خود او را رهرو یك نحله باطنی می‌داند. مترجم كتاب می‌گوید: "شكسپیر از انسان‌ها كمك می‌گیرد و بازیگران او هر یك نماد یكی از صفات الهی یا شیطانی هستند. این صفات در شخصیت‌ها متبلور می‌شوند: یكی سخاوت، یكی حسادت، یكی محبت، یكی انتقام، یكی خودسری و خودمداری، یكی ایثار؛ این شخصیت‌ها مظهر این صفات نیستند بل تجسم آنها هستند..."." |