| • چکیده : |
این نوشتار توصیفی است از حالات و فضای معنوی شخصیتی كه هنگام وقوع زلزله بم مدتی زیر آوار مانده است. وی در این باره میگوید: ... ساعت دوازده ظهر را نشان میدهد. هنوز باورم نشده است كه زیر آوار هستم. خوب كه بیدار میشوم و از تحیر خارج، خود را برای نماز آماده میكنم. آب نیست اما این جا خاك برای تیمم فراوان است. باید تیمم كنم. قبله را هم میدانم. ولی نمیتوانم رو به آن بایستم. چون حركت چرخشی برایم غیر ممكن است.... تكهای كلوخ را از كنار آوارها خارج میكنم و با مالیدن به موكت زیر پایم سطح آن را صاف میكنم و خود را مهیای نماز میكنم..."." |