| • چکیده : |
,"این كتاب به بررسی مواضع فرهنگی، سیاسی، و اعتقادی روشنفكران سكولار، در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی اختصاص دارد. به تصریح نگارنده: "روشنفكری در این دوره، شدیدا بر صبغه‌ی پوزیتیویستی خود تاكید می‌ورزد و گرایش نئولیبرال، غلبه‌ای تمام‌عیار بر تمامی عرصه‌ها و شاخه‌های حیات فرهنگی، سیاسی، ادبی، و هنر این جریان پیدا می‌كند، روشنفكران ایران در این دوره با تكیه بر گرایش نئولیبرال به ستیز با تفكر اصیل اسلامی، ولایت فقیه و اصول و ارزش‌های انقلاب اسلامی می‌پردازند. شكست و اصول روشنفكران لائیك، چپ‌گرا و ماركسیست در سال 1360 و آشكار‌تر شدن تلاش بی‌حاصل شبه روشنفكران پیشین علیه مقدسات، ارزش‌ها، و سنت‌های ملی و مذهبی مردم، بسیاری از جریان‌های شبه روشنفكری را به سمت مخالفت و مبارزه‌ای نه چندان آشكار علیه اعتقادات دینی و آداب و اخلاق مذهبی سوق داد". نگارنده در پایان برای رفع این مهم، راه‌كارهایی را پیشنهاد می‌كند. از جمله: رفع نقاط مبهم و شفاف كردن اصول و مواد قانونی در خصوص مسائل و پدیده‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، و امنیتی با استفاده از دیدگاه‌ها و نقطه‌نظرات كارشناسان و دست‌اندركاران مربوطه؛ پرهیز از برخورد حذفی توام با خشونت و خصومت با مخالفان قانونی و نهادینه كردن فرهنگ تضارب و تعامل افكار و اندیشه‌ها؛ و پرهیز متصدیان و كارگزاران دولتی، خصوصا روحانیان و مبلغان دینی از دنیا‌طلبی و تجمل‌گرایی و زندگی طاغوتی و غیر متعارف و اشرافی كه در بین گروهی از مدیران و روحانیان به چشم می‌خورد." |