| • چکیده : |
,"تصوف بیش از 1000 سال است كه در مشرق زمین در ممالك اسلامی و خصوصا ایران رواج داشته و بسیاری از حكما و شاعران و ادیبان ایران با این طریقه آشنایی دارند. تاریخ ادبی ایران از قرن 5 هـ . ق با تصوف آمیختگی خاصی پیدا كرده است. تصوف در آغاز، جنبهی اسلامی داشته و بعد عناصر خارجی از منابع مختلف وارد آن شده است؛ ولی ماخذ اصلی آن، قرآن، حدیث و سیرت پیغمبر است. نگارنده در كتاب حاضر با دیدی انتقادی به تصوف و فرقهای شدن آن مینگرد. وی نخست بینش اسلامی و تحول در این بینش را بیان و سپس تصوف در عصر جهانی شدن اسلام را بررسی میكند. همچنین به شناخت رویشگاه تصوف میپردازد و جنبش احیاگران معنویت اسلام و تبدیل نهضت دینی به فرقهای ضد دینی را بیان میكند. نیز مراحل شكلگیری تصوف را بررسی و به تلاشهایی برای اسلامی كردن تصوف اشاره میكند. وی تصوف را وسیلهای برای تضعیف اسلام میداند و این موضوع را به بحث میگذارد." |