| • چکیده : |
,"«عبدالحمید كاتب» در یكی از رسالههای خود میگوید: بهترین گفتار آن است كه بیانش مردانه و استوار باشد و درونمایهاش زنانه و لطیف. وی با این گفته از یك نوع تقسیمبندی فرهنگی سخن میگوید كه در آن مرد سهمی بیشتر و سنگینتر از زن در حوز? زبان دارد. از قسمت نخست، قسمت دیگری نیز برمیآید؛ قسمتی كه در آن مرد، نوشتار را از آن خویش میكند و به زن، گفتار (حکایتگری) را میدهد. چنین تقسیمی باعث استوارتر شدن نفوذ مردانه بر اندیش? زبانی و فرهنگی و نیز بر تاریخ میشود. بر این اساس زن آنگاه وارد حوز? زبان میشود كه مرد، سلط? خود را بر تمامی امكانات بگسترد و حدود حقیقت و مجاز را در گفتمان زبانی مشخص كند. بدینترتیب زن در این حوز? هستی چیزی نیست جز مجازی نمادین یا تخیلی ذهنی كه مرد آن را به نوشتن درمیآورد. حال سئوال این است كه آیا این زبان، مردانگی خود را بر زن تحمیل خواهد كرد یا باز مجالی در آن برای زنانگی هم پای? مردانگی یافته میشود؟ كتاب حاضر تلاش نگارنده در نشان دادن ویژگی مردانه زبان از یك سو و پیكار فرهنگی زنان برای ورود به ساختار زبان از سوی دیگر است. وی به عنوان یك فمینیست عرب، سیر حضور زن در ادبیات عرب را ـ از شهرزاد قصهگو در داستانهای هزار و یك شب تا نویسندگان و قهرمانان در رمانهای معاصر ـ نشان داده است." |