| • چکیده : |
رزالیند مایلز "در این اثر درباره رابطه متقابل رمان نویسان زن و شخصیتهای پرداخته آثارشان، نگاه سنتی جامعه و ادب دوستان به این مقوله ـ به ویژه در مغرب زمین ـ تنگناهای زنان و بی عدالتیهایی كه بر آنان روا داشته شده مباحثی را با نقد و بررسی گسترده فراهم میآورد .نویسنده در آغاز اثر به مقایسه میان وضعیت رمان، و موقعیت رماننویسان زن دست زده و از جمله به این نكته اشاره كرده است كه از سالهای نیمه سده هفدهم تا پایان سده هجدهم دوره شكوفایی این مفاهیم به گونهای هم روند با یك دیگر بوده است .وی در فصل نخست كتاب با عنوان "نویسندگان و زنان قلمزن"، به دو عاملی نظر میافكند كه رمان را بسان فرم ادبی زنانه معرفی میكند :نخست این كه، نویسندگان زن كمابیش، از زمان آغاز نوشتن، فرم ادبی رمان را بر فرمهای دیگر برتر شمردهاند .دوم این كه، رمان تنها فرم ادبی است كه شماری چنین بزرگ از زنان در آن سهیم بودهاند .در فصل دوم، نگارنده تاثیر شیوه خاص زندگی زنان به ویژه مسائل تحمیل شده به آنان را تشریح میكند، سپس وی گرایش مسلط به رمانس یا سبك ویژه نگارش زنان را توصیف مینماید . وی سپس برای تعریف رمانس به دو واژه حادثه و عشق اشاره میكند |