| • چکیده : |
,"شافعی، ملقب به ابوعبدالله محمد ابن ادریس، به امام شافعی معروف است. او یكی از ائمه و فقهای بزرگ چهارگانه نزد اهل سنت و موسس مذهب شافعیه بود. در كودكی پدرش را از دست داد و نزد مادرش در مكه در فقر پرورش یافت. فقه و حدیث را در مكه آموخت و در 20 سالگی برای استفاده از محضر مالك ابن انس به مدینه رفت. سپس در یمن به شغلی مشغول شد، ولی چون با آل علی ارتباط داشت با آنان دستگیر شد و به نزد هارون الرشید اعزام گردید، اما خلیفه او را بخشید. او بعد از آزادی به مصر و سپس به بغداد رفت و به تدریس پرداخت تا عاقبت در سال 200 هـ . ق در فسطاط مصر درگذشت. امام شافعی دارای كتاب‌های بسیاری بود كه از جمله آن‌ها می‌توان: الام، المسند، و المسنن را نام برد. هم‌چنین او شاگردان زیادی در شهرهای مختلف داشت كه از جمله آن‌ها می‌توان: احمد ابن حنبل، ابوبكر محمد بن ادریس، ابوعلی حسن صباغ زعفرانی و... را نام برد. نگارنده در كتاب حاضر زندگی امام شافعی را بررسی كرده و به شرح جنبه‌ها و دوران‌های مختلف زندگی او از تولد تا مرگ پرداخته است. هم‌چنین در قسمت پایانی كتاب پاره‌ای از سخنان و اشعار امام شافعی را آورده است." |