| • چکیده : |
,""آسید حسین، روضه‌خوان‌زاده بود، و همان‌‌طور كه از اسمش پیدا است سید هم بود و از شجره‌ی طیبه‌ای بود كه در كتب انساب كاملا مشخص و معلوم بود. نسبش به امیرالمومنین علیه السلام می‌رسید". وی از كودكی دلبسته‌ی شغل پدر ـ روضه‌خوانی ـ شد و آرزو داشت روزی مثل او باشد. منبری سودمند و دوستانی خوب و مهربان پیدا كند. وی مرد بزرگواری بود كه همیشه هنگام وضو دست به دعا برمی‌داشت كه: "اللهم بیض وجهی". او زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای داشت و در طول زندگی بیش از سی‌بار با همسرش به زیارت خانه‌ی خدا رفت. هرهفته مجلس وعظ و مداحی در خانه‌اش برپا بود. زمانی كه همسرش بیمار و زمین‌گیر شد مدت ده سال به تنهایی از وی پرستاری كرد. نمونه‌ی كامل توكل واقعی به خدا بود و در حالی كه بالای هشتاد سال از سنش می‌گذشت در حالتی مرگ‌آگاه به دیدار معبود شتافت. اما یاد و خاطره‌ی وعظ‌ها و منبرهایش تا همیشه در ذهن‌ها به یادگار ماند." |