| • چکیده : |
,"در ترجمهی حاضر، ساختار عرفی و اجتماعی "توسل"، نیز سیرهی قطعی عقلایی در مسالهی توسل تیین گردیده است. ضمن آن كه به جواز توسل از بعد عقلی با توجه به قاعدهی محال بودن طفره اشاره گردیده است. به تصریح نگارنده: "طفره رفتن به معنای جستن در ارتفاع است و به معنای مطلق جستن و در اصطلاح معقول، انتقال جسم است از جزء مسافتی به جزء دیگر بدون گذشتن از مسافت متوسط. در نظام تكوین، اگر موجودی به سمت كمال حركت كند، باید كمالدانی و كمالات در مرتبهی نازل را طی كند تا به كمال عالی نایل شود، بدون رسیدن به آن كمالها، وصول به كمال عالی طفره بوده و محال است. محال بودن طفره یك قاعدهی عقلی است و قایل تخصیص نیست و شامل نظام تشریع نیز میشود. كسی كه قابلیت دریافت قوانین و دستورات الهی را به نحو مستقیم ا زخدای متعال ندارد، باید متوسل به كسی شود كه این قابلیت را دارد. بدون توسل به رسول و وصی رسول، نمیتوان از محتوای وحی و خواست خدای متعال آگاه شد. زیرا اعتقاد به رسول جدای از اعتقاد به وحی رسول، طفره بوده و طفره محال است". در پایان نیز به برخی از شبهات در خصوص توسل، پاسخ داده شده است." |